تا که چشمم باز شد دیدم که یارم رفته است/

میهمانی شد به پایان و نگارم رفته است/

با گل این باغ تازه انس پیدا کرده ام/

گرم گل بودم که دیدم گلعذارم رفته است/

دلبر من هر سحر بر دیدنم مشتاق بود/

آنکه بوده هر سحر چشم انتظارم رفته است/

شرح حال خویش را با یک کلام افشا کنم/

ورشکسته هستم و دار و ندارم رفته است/

یا حسین!

گفتم امروز که روز غم مولاست ، عجب!

پس چرا این دل من در هوس کرب و بلاست!

روزها را که شمردم دیدم،

"110" روز دگر عاشوراست.

(تعجیل در فرج آقا 5 صلوات)

خداوند به حضرت موسی (ع) فرمود:

با زبانی که گناه نکردی مرا بخوان تا اجابت کنم .

حضرت عرض کرد:

کدام زبان است که گناه نکرده؟

فرمود:

تو با زبان دیگران گناه نکردی، بگو برایت دعا کنند.

التماس دعا.

هیچ داری از دل مهدی خبر؟

گریه های هر شبش را تا سحر؟

او که ارباب تمام عالم است،

من بمیرم،

سر به زانوی غم است،

شیعیان!

مهدی غریب و بی کس است،

جان مولا معصیت دیگر بس است،

شیعیان!

بس نیست غفلت هایمان؟

غربت وتنهایی مولایمان؟

ما عبید و عبد دنیا گشته ایم،

غافل از مهدی زهرا گشته ایم،

من که دارم ادعای شیعه گی،

چه بگویم من به جز شرمندگی...؟

(( اللهم عجل لولیک الفرج ))

آرزوی یک نفر امشب برآورده شدن آرزوی ماست،

چه زیباست امشب آرزوی ما خود او باشد،

او...

و...

بازآمدن او...

(اللهم عجل لولیک الفرج)

التماس دعا.

مردم زمان غیبت آن امام ( حضرت مهدی (عج) ) که به امامت او معتقد و منتظر او هستند ، از مردم هر زمانی برترند. زیرا خداوند عقل و فهم و معرفتی به آنها داده است که غیبت نزد آنان به منزله مشاهده است.

تمام مشکل بشر از این است که خیال می کند ظهور یکی از راه های نجاتش است!و حال آنکه :

ظـــــــــــــــــــهور تنــــــــــــــــها راه نجـــــــــــــــــــات اسـتـــــــــــــــــــــــ.

شکر خدا کمپین بین المللی حمایت مردم انقلابی منطقه راه افتاد.

http://www.petitiononline.com/ssi2011/petition.html

رسیدن به سقف یک میلیون امضاء ضروریه حتما امضاء و اطلاع رسانی کنید.

اگر واقعا" شیعه اید و منتظر ظهور.

جمعه ها طبع من احساس تغزل دارد

نا خود آگاه به سمت تو تمایل دارد

بی تو چندیست که در کار زمین حیرانم

مانده ام بی تو چرا باغچه ام گل دارم

شاید این باغچه ده قرن به استقبالت

فرش گسترده و در دست گلایل دارد

تا به کی یکسره یکریز نباشی شب و روز

ماه مخفی شدنش نیز تعادل دارد

کودکی فال فروش است وبه عشقت هر روز

می خرم از پسرک هرچه تفال دارد

یازده پله رفت زمین به سمت ملکوت

یک قدم مانده زمین شوق تکامل دارد

جمکران نقطه امید جهان شد که در آن

هرچه دل سمت خدا دست توسل دارد

هیچ سنگی نشود سنگ صبورت تنها

تکیه بر کعبه بزن کعبه تحمل دارد

(سید حمیدرضا برقعی)

یونس بن عبدالرحمن از امام کاظم علیه السلام پرسید : آیا شما قائم به حق هستید؟

امام در جواب ایشان فرمودند :

من هم قائم به حق هستم؛ اما آن قائمی که زمین را از لوث وجود دشمنان خدا پاک می کند و از عدل پر می نماید، چنانکه از جور و ستم پر شده باشد پنجمین نسل از من است، او دارای غیبتی طولانی است که به جهت خوف غیبت می کند، در آن زمان برخی مرتد می شوند و برخی نیز ثابت قدم می مانند. سپس فرمودند : خوشا به حال شیعیان ما، همانان که در زمان غیبت قائم ما به محبت ما متمسک می شوند، بر ولایت ما پابرجایند واز دشمنان ما بیزارند. آنان از مایند و ما نیز از ایشانیم، آنان به امامت ما راضی اند و ما هم به شیعه بودن ایشان خشنودیم، خوشا به حال آنان! به خدا روز قیامت، هم درجه با مایند.

{منتخب الانوار ص80 - بحارالانوار ج 51 ، ص151 - کفایت الاثر ص269}

بزرگترین وظیفه منتظران امام زمان این است که از لحاظ معنوی و عملی و پیوندهای دینی و اعتقادی و عاطفی با مؤمنین و همچنین برای پنجه درافکندن با زورگویان، خود را آماده کنند. کسانی که در دوران دفاع مقدس، سر از پا نشناخته در صفوف دفاع مقدس شرکت می کردند، منتظران حقیقی بودند. کسی که وقتی کشور اسلامی مورد تهدید دشمن است، آماده دفاع از ارزشها و میهن اسلامی و پرچم برافراشته اسلام است، می تواند ادّعا کند که اگر امام زمان بیاید، پشت سر آن حضرت در میدانهای خطر قدم خواهد گذاشت. اما کسانی که در مقابل خطر، انحراف و چرب و شیرین دنیا، خود را می بازند و زانوانشان سست می شود؛ کسانی که برای مطامع شخصی خود حاضر نیستند حرکتی که مطامع آنها را به خطر می اندازد، انجام دهند؛ اینها چطور می توانند منتظر امام زمان به حساب آیند؟ کسی که در انتظار آن مصلح بزرگ است، باید در خود زمینه های صلاح را آماده سازد و کاری کند که بتواند برای تحقق صلاح بایستد.

(مقام معظم رهبری)

وقتی تو نیستی

نه هست های ما

چونان که بایدند

نه باید ها...

مثل همیشه آخر حرفم

و حرف آخرم را

با بغض می خورم

عمری است

لبخند های لاغر خود را

در دل ذخیره می کنم ،

باشد برای روز مبادا!

اما

در صفحه های تقویم

روزی به نام روز مبادا نیست

آن روز هرچه باشد

روزی شبیه دیروز

روزی شبیه فردا

روزی درست مثل همین روزهای ماست

اما کسی چه می داند!؟

شاید

امروز نیز روز مبادا باشد!

وقتی تو نیستی

نه هست های ما

چونان که بایدند

نه باید ها...

هر روز بی تو روز مباداست!

(قیصر امین پور)

آغاز امامت و ولایت قطب عالم امکان، فخرزمان، امان زمین و زمان، یگانه دوران

میترسم، می ترسم تو نباشی و اشک های غریبانه تو باشد که از آسمان بر صورت روزگار فرو می چکد.

وقتی تو نیستی باران تمام اشک های دلتنگ را همنوا با خویش جاری می کند و بغض ها را می شکند.

وقتی تو نیستی باران همان نبودن توست که قطره قطره گریه می شود در جای جای زندگی.

باران را بی تو نمی خواهم وقتی که نمیدانم تو در کجای زمین بر خطاهای من اشک میریزی و گناهان مرا دل نگرانی.

باران را نمی خواهم که باران اشک توست برای شستن زمین از تمام بدی ها و زشتی ها، من اشک تو را نمی خواهم، طاقت ندارم.

وقتی تو نیستی باران را نمی خواهم حتی اگر زیباترین و زلال ترین باشد.

تو باید بیایی که باران به اصالت خویش بازگردد، تو باید باشی تا باران به مژده آسمانی بدل شود و امید را زمزمه کند.

تو باید باشی که در میان باران چشمان مهربانت را به هر سو بدوزی و رنگین کمان شادی را در میان باران رحمت پروردگارت پدیدار سازی.

تو باید باشی تا باران تمام وسعت کویری خاک را سیراب کند وگرنه دور از تو هیچ سیلابی تشنگی های زمین را اقامه نخواهد کرد.

غم مخور ، ایام هجران رو به پایان می رود

این خماری از سر ما می گساران می رود

پرده را از روی ماه خویش بالا می زند

غمزه را سر می دهد، غم از دل و جان می رود

بلبل اندر شاخسار گل هویدا می شود

زاغ با صد شرمساری از گلستان می رود

محفل از نور رخ او، نور افشان می شود

هرچه غیر از ذکر یار، از یاد رندان می رود

ابرها، از نور خورشید رخش پنهان می شوند

پرده از رخسار آن سرو خرامان می رود

وعده دیدار نزدیک است یاران مژده باد

روز وصلش می رسد، ایام هجران می رود

(امام خمینی (رحمت الله علیه))

یونس بن عبدالرحمن از امام کاظم علیه السلام پرسید : آیا شما قائم به حق هستید؟

امام در جواب ایشان فرمودند :

من هم قائم به حق هستم؛ اما آن قائمی که زمین را از لوث وجود دشمنان خدا پاک می کند و از عدل پر می نماید، چنانکه از جور و ستم پر شده باشد پنجمین نسل از من است، او دارای غیبتی طولانی است که به جهت خوف غیبت می کند، در آن زمان برخی مرتد می شوند و برخی نیز ثابت قدم می مانند. سپس فرمودند : خوشا به حال شیعیان ما، همانان که در زمان غیبت قائم ما به محبت ما متمسک می شوند، بر ولایت ما پابرجایند واز دشمنان ما بیزارند. آنان از مایند و ما نیز از ایشانیم، آنان به امامت ما راضی اند و ما هم به شیعه بودن ایشان خشنودیم، خوشا به حال آنان! به خدا روز قیامت، هم درجه با مایند.

{منتخب الانوار ص80 - بحارالانوار ج 51 ، ص151 - کفایت الاثر ص269}

قلب کتیبه ای باستانی است ، از هزاره ای دور ، سنگ نوشته ای که حروفی ناخوانا را بر آن حکاکی کرده اند، پیش از آنکه قلبت را بدزدند، پیش از آنکه دلت را به سرقت برند، آن قلم تراش نازک ایمان را بردار، که باید هر شب و روز ، که باید هر روز و شب، بروبی و بزدایی و بکاوی...... شاید..............

خبر آمدنت مثل نسیم می آید ،،،

باغ به باغ ،،،

شهر به شهر ،،،

مردمان یمن و تونس و مصر ،،،

مردمان اردن ،،،

همه عالمیان ،،،

 به تمنای تو برخاسته اند ،،،

شور و حالی برپاست ،،،

وعده ات نزدیک است ،،،

تا روانم هست خواهم راند نامت بر زبان

تا وجودم هست خواهم کند نقشت در ضمیر

حال و روز شیعه در این عصر، از دو وجه بیرون نیست. یا معصوم خاتم را، امام را و ولی الله اعظم را محبوب و مقصود و مقتدای خویش می داند یا سر بر آستان محبوب و مقتدایی دیگر می ساید. شیعه اگر گمان کند که حبیب و طبیب و نجات بخشی جز او در عالم هست، راه به خطا برده است و پا از صراط مستقیم تشیع بیرون نهاده است.

شیعه اگر در حضور آب، دل به سراب می سپارد، چگونه نام خود را شیعه می گذارد؟ شیعه بهتر از هرکس می فهمد که "هر که بمیرد وامام زمان خود را نشناسد، به مرگ جاهلیت مرده است." شیعه بهتر از هرکس می فهمد که میزان و معیار محبت، امام است و هر محبتی در راستای محبت امام، معنا می شود. و اگر مدعی است که مرید آن قطب عالم است، محب آن ولی الله اعظم است، عاشق آن حجت خاتم است،این حال و روز با عشق، سر سازگاری ندارد.

کدام عاشقی بی یاد معشوق، زیستن می تواند؟ کدام عاشقی، یک لحظه بی خاطره معشوق سر می کند؟ کدام عاشقی هر از گاه به یاد معشوق می افتد و محبوب را در ردیف دیگر امور روزمره خویش می بیند؟کدام عاشق هجران کشیده ای خورد و خوراک وخواب می فهمد؟ این ننگ و عار برای عاشق نیست که از معشوق بشنود که ما تو را از یاد نمی بریم و مراعات تو را فرو نمی گذاریم و او... و او بی اشتیاق زیارت معشوق سر کند و یاد او را فرو بگذارد؟

این اوج بی معرفتی محب نیست که بداند و بشنود که محبوب به شادمانی او شاد می شود،با اندوه او غمگین می گردد، مریضی اش محبوب را بیمار می کند،هر گاه دست به دعا بردارد،محبوب آمین می گوید و آن زمان که سکوت کند، محبوب برایش و به جایش دعا می کند و او سر از پای نشناسد و قالب تهی نکند؟

آری بلای جانسوز عصر ما غفلت است، غیبت نیست.